عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی دوستت خواهم داشت بی آنکه بگویم درد دل خواهم گفت بی هیچ گمانی گوش خواهم داد بی هیچ سخنی در آغوشت خواهم گریست بی آنکه حس کنی در تو ذوب خواهم شد بی هیچ حراراتی اینگونه شاید احساسم نمیرد

 زیرا درد عـشــــــــــــــــــق برایش مطلوبتراز سلامتی است.

)))))))

         ای کسانی که مامور دفنم هستید به وصیتم گوش دهید:

  هنگامی که مردم مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا مردم بدانند هر چه سیاهی بود من کشیده ام .

چشمانم را در تا بوت باز بگذارید تا مردم بدانند چشم انتظار از این دنیا رفته ام  .

دستهایم را در تابیرون بیاورید تا مردم بدانند دست خالی از این دنیا رفته ام .

عکس معشوقه ام را بر تابوتم بگذارید تا مردم بدانند عاشق از این دنیا رفته ام .

هرگاه تکه یخی را به شکل صلیب دیدید بر مزارم بگذارید تا با

طلوع گرم خورشیداب شود و بجای

                                                 معشوقه ی بی وفایم بر مزارم اشک بریزد

بر سنگ مزارم بنویسید:

                                       "اشفته دلی خفته در این

                                                                                    خلوت خاموش" 

        چشم انتظارم

                                    ای کاش برگردی

                                                                     بیا بر سر مزارم

عاشق                           عاشق تر

نبود در تار و پودش           دیدی گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@   نبودش  @@@@@@@@@

امشب همه جا حرف  از آسمون و مهتابه  ،  تموم خونه دیدار این خونه

فقط  خوابه ، تو که رفتی هوای  خونه تب داره  ،  داره  از درو دیوارش غم

عشق تو می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ،  بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و  گنجشک  کلاغای

سیاه پوشن ،  چراغ  خونه  خوابیده  توی  دنیای خاموشی  ،   دیگه  ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی  ،  شده کارش فراموشی  ،  دیگه  بارون  نمی

باره  اگر چه  ابر سیاه  ،  تو که  نیستی  توی  این خونه ،   دیگه  آشفته

بازاریست  ،  تموم  گل ها  خشکیدن مثل خار بیابون ها ،  دیگه  از

رنگ  و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

 تو

                و میان من و تو فاصله جا میگیرد .............

                                                                                 من در این دشت جنون تنهایم...........

                                                من از این فاصله ها بیزارم ...........

              و دراین گستره فاصل ها می میرم .........

                                                                                  من میان شب و روز .......

                                      در تن خشک زمین...........

          من میان صحرا ........

                                                             و میان جنگل............

                                                                                    همه جا یکه و تنها ........

                                 خسته از جور زمان.........

                                                         با تنی خورده به جان زخمی چند............

                   میزنم بانگ که وای.........

                                              هستی ام رفته بباد ..............

          ضجه ام را که شنید ؟

                                                                    جای دل ، تنگ تر از مشت منست .........

                          قصه آمدنت باد هواست...........

                                                    با تو بودن دگرم چون رویاست ........

          نفسم می گیرد .......

                                                                                  می گشایم نفسی پنجره را ..........

                                        تا تمامیت تن خود را به هوا بسپارم.............

امشب کنار شمع نگاهت ولادت خود را به سوگ نشسته ام . امشب میان بغض و تبریک مردد مانده ام . امشب میان اشک ها ، میان حسرت و آهی بی انتها به تولد رسیده ام ، به ابتدای مجدد کودکیم. امشب سالروز تولد توهمی ساده بود .     سالروز من .

امشب غربت کودکانه ام به ابتدا رسید .

امشب هزارمین تولد زندگیم را تبریک گفته ای و من هرگز به فهم تبریک تو دست نیافته ام . در میان آنهمه انسان که در غم های خود غرق میشوند زادن من چه تدبیری داشت ؟ تو گویی هزار سال زیسته ام ولی دریغ از گشودن گره ای کوچک . پس این همه تنفس بی درنگ من ، به چه کار آمد ؟

  امشب در ازدهام بغض های هزار ساله ام به آستانه انفجار نزدیک میشوم . امشب تمام وجودم ازرفتن و نماندن می سراید . امشب تمام دریغ های نگفته ام فریاد میشود . کاش امشب سالروز ابتدایم را به جشن رفتن گره میزدم .

  امشب به یاد اشک های دقایق آغاز تنفسم اشک ریختم . از این دنیا همیشه ترسیده ام چه در دقایق آغاز چه امشب که ولادت مرا تبریک گفته ای

خاطره میلاد یه عشق   

خاطره  میلادی که تقدیر برای من نوشت

بارونی که هر نم نمش بوی گل و بهار میداد        

به مخمل سرخ گلا یه دنیا اعتبار میداد

وقتی که بارون میباره یاد اون باز دوباره برام تداعی میکنه اشک تو چشمام میاره

دلم میخواد  

اون بدونه دلم براش بارونیه که دنیای بزرگ برام مثله یه زندون میمونه

بارون ببار  رو شیشه ها  پنجره تنها نمونه  

بزار صدات بشنوه یاد تو یادش بمونه

بارون ببار تا بشکنه سکوت سرد این خونه    

حال دگرگون من جز تو آخه کی میدونه

باز روز دیگر افتابی دوباره را با کدامین حس آغاز کنم

کدامین فصل تاریکم را با یاد تو روشن کنم

کدامین حال تنهاییم را با بودنت پر کنم.کجا باز بجویمت دوباره بخوانمت.

کدامین شب را تا سحر ستاره های تو را بشمارم نقش تو را برچینم

با کدامین گل جای خالیت را پر کنم .

دیگر دیریست یاد تو هم غریبی میکند انگار........

يا شبي چون آتش سوزان دل در نهيب سينه خاموشت کنم

کاش چون خواب گران از سينه ام ،نيمه شبها ياد رويت مي گريخت

مرغ دل افسرده حال بسته پر از ديار آرزويت مي گريخت...........

کاش آن شب در گلستان خيال ،اي گل وحشي نمي چيدم تو را

تا نسوزم در خزان آرزو، کاشکي هرگز نمي ديدم تو را

بیا با هم دعا کنیم تا بباره